(Instytut Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN w Warszawie)
Uszkodzenie mózgu u człowieka niejednokrotnie prowadzi do zaburzeń,
które trudno wyjaśnić w oparciu o wiedzę dotyczącą funkcji uszkodzonych
struktur. Pacjenci nie wykazujący żadnych symptomów choroby psychicznej mogą
twierdzić np., że ich sparaliżowana ręka porusza się lub traktować swego ojca
jak osobę “podstawioną”, która jedynie wygląda tak jak ojciec, lecz nim nie
jest. Zjawiska te dotykają szczególnie kontrowersyjnego w psychologii styku
świadomości i nieświadomości. W wykładzie zostaną przedstawione przykłady
różnych zaburzeń, które można wyjaśnić w oparciu o tezę, że u osób z
uszkodzonym mózgiem spostrzeganie rzeczywistości podlega tym samym mechanizmom,
co u ludzi zdrowych. Opiera się ono nie tylko na świadomie odbieranych
informacjach, ale również na tych, które pozostają nieuświadomione. Działanie
mechanizmów mózgowych zapewniających spójność informacji pochodzących z tych
dwóch źródeł może, paradoksalnie, prowadzić do zachowań pozostających w jawnej
sprzeczności z realiami otaczającego świata.