prof. dr hab. med. Jacek Bomba

mzbomba@cyf-kr.edu.pl

Życiowe doświadczenie przekonuje nas wszystkich, niezależnie od płci i zajęcia, że kształt dzieciństwa odbija się na tym, jacy jesteśmy. Szczęśliwe dzieciństwo może – w powszechnym przekonaniu – wyposażyć człowieka na całe późniejsze życie. Mamy szereg, na ogół przyjmowanych jako pewniki, przekonań o tym, co składa się na “szczęśliwe” dzieciństwo, oraz o tym, jak powinni postępować wobec swoich dzieci ludzie, kiedy zostają rodzicami.

Wiele wyników uzyskanych w badaniach neurofizjologii rozwojowej potwierdza stare przekonanie o znaczeniu, jakie dla wykorzystania determinacji genetycznej zakreślającej granice rozwoju mózgu, ma przywiązanie do opiekuna – którym najczęściej jest kobieta, która dziecko nosiła i urodziła je. Dziecko jednak może się przywiązać do każdej osoby, która otacza je opieką. Potrzeba przywiązania może być – i na to także uzyskano dowody empiryczne – zaspokojona przez obecność jakiegokolwiek opiekuna. Ale wykorzystanie tego co zachodzi między dzieckiem a jego matką (lub opiekunem) zależy od szczegółowych cech natury tej relacji.